نارینه بغض

ای کاش می شد اشک را نوشت... ای کاش مامان ب جای ناراحت شدن ، می پرسید چه مرگم هست...ای کاش بابا ب جای اینکه فکر کند 12 میلیون را چگونه پرداخت کند، قسطی یا یکجا از من می پرسید چه مرگم هست..ای کاش نفییسه ب جاای اینکه تلگرامی پیام بدهد که سبحان هوس کیک کرده، می پرسید که چ مرگم هست که دختر همیشه فعال و در پی کار و تلاش حالا چند هفته ای است خودش را حبس خانه و اتاقش کرده..خدایا..می بینی...کم اورده ام...همین که در وبلاگش هم پرنده ای هم پر نمی کشد....همین که تنها مانده است میان کم اوردن هایش....میلاد امام رضا گذشت....همه جا پر شده از پیام هاییی که مرسی اقاجان حجتم را دادین..اما من چ دارم بگویم.....دلم برای حرم پر می کشد اما م دانم باز دست خالی باز خواهم گشت..پس برای چ بروم....خدایا بدجور کم اورده ام.....ای کاش ان روز ک با موتور تصادف کردم..همه چی تمام می شد....گفتند راضی باش ب رضای خدا خیر نیست....اما ی سوال این حال این روز هایم خیر است یعنی.....

نارینه ی سرخ...